Intro | Respect

De hier eerder gepubliceerde verhalen zijn niet meer te lezen. Ze worden (deels) opgenomen in mijn tweede boek ‘Ik zie je’.

Omdat ik druk ben met het schrijven van nieuw materiaal, zullen hier voorlopig ook geen nieuwe verhalen geplaatst worden.

Nou vooruit, een paar dan…

De impact van een oprecht excuus is goud waard!
“Ze had gewoon een rotdag” of “dat doet ze normaal nooit, hoor”.
Je kent ze vast wel; mensen die onbehoorlijk gedrag van hun kinderen of partners met een dooddoener of met de mantel der liefde bedekken.
En waarom?

HBO geschoold, legio interne trainingen en 25 jaar ervaring. Toch voel ik me vaak hopeloos ontoereikend in mijn werk. Regelmatig sta ik machteloos tegenover cliënten met intens verdriet, vreselijke angst en verlangen naar de dood. Toch blijf ik proberen contact te maken en aan te sluiten.

Twee dagen in de week neem ik mijn cavia’s mee naar de kliniek. Ik hoop de cliënten daarmee wat afleiding en plezier te brengen. Lotje en Lola zijn op die dagen mijn harige collega’s. Ze zijn erg geliefd maar wanneer ze mee naar de kliniek zijn geweest stinken ze enorm, alsof ze een hele dag in een marinade van sigaretten en koffie hebben gelegen. Dat komt vooral door Riet.

Als ik de deur van de gesloten afdeling achter me op slot heb gedraaid, loop ik terug naar de werkplaats. De struiken naast het pad bewegen. Op mijn hoede blijf ik staan. “Hallo, wie is daar?” Geritsel en onverstaanbaar gemompel. “Hallo?” Ik hoor een knetterende scheet. Ik aarzel, blijf staan. Even later zie ik weer beweging. Joost duwt met zijn handen de takken voor zich weg en stapt uit de struiken. Hij praat in zichzelf.

Terwijl de haartjes in mijn nek overeind staan loop ik met lood in mijn schoenen het tumult tegemoet. Dit gaat compleet tegen al mijn instincten in. Wat is er verdomme aan de hand? Er wordt hard gegromd, geschreeuwd en gebonkt. Ik zie dat een groepje medewerkers zich in een kring om Marc heen gevormd heeft. Hun snelle voetenwerk is indrukwekkend.